kırdın!..

can düştü...

paramparça şimdi sırça fanus, ey!..

ellerim yok, yüzüm nerde?

kan revandır yüreğim

görünür/görünmez şimdi o kızıl nehirde

bırak, ölümümü seyredeyim...

ah Leylâ...

kadınım olmalıydın

dûalarıma açılan avuçlarımca yakın

dokunmalıydın yüzüme

şereflice, denizimde boğulmalıydın...

kırdın!..

can düştü...

şimdi avuçlarımda sadece kan

daha dün her uzvumun izdüşümünde sen vardın

dolaşsın şimdi gölgen boyu hafakanlar

senin korkularındır beni korkutan

utan Leylâ, utan!

şimdi bensiz geçecek bütün zamanlar...

13.08.2009/ Kalecik/

Ahmet Turan Altunsu/